Πρόληψη χρόνιων ασθενειών με την Ομοιοπαθητική

Σύμφωνα με την Ομοιοπαθητική, ο άνθρωπος κατά την διάρκεια της ζωής του, υποφέρει από χρόνιες παθήσεις, οι οποίες μπορεί να προκληθούν ή να αυξηθούν αν παραμεληθούν τα βασικά συμπτώματα που εμφανίζει ο οργανισμός, όπως π.χ. ένα χρόνιο στρες. Επίσης μπορεί να υπάρχουν κληρονομικές ασθένειες που στα πρώτα χρόνια της ζωής μας δεν έχουν κάνει την εμφάνισή τους, αλλά αναπόφευκτα σε μεταγενέστερα χρόνια, με αντίξοα περιστατικά και συνθήκες ζωής, να εμφανιστούν και η φύση τους να γίνει περισσότερο ενοχλητική. Έτσι, καταστάσεις όπως θλίψη, ανησυχία, ακατάλληλες θεραπείες κ.α., θα φέρουν στην επιφάνεια ασθένειες που μέχρι τότε βρίσκονταν σε λήθαργο.

Πρόληψη χρόνιων ασθενειών με την Ομοιοπαθητική

Σύμφωνα με το βιβλίο «Όργανον της Θεραπευτικής τέχνης» του Σαμουήλ Χάνεμαν, «Υψηλότερη και μοναδική αποστολή του θεραπευτή, είναι να επαναφέρει την υγεία σε αρρώστους, αυτό που ονομάζεται Υγεία». O ίδιος ο θεραπευτής συγχρόνως είναι ένας προστάτης της υγείας, διότι γνωρίζει αυτά που τη βλάπτουν και προκαλούν και συντηρούν αρρώστιες, ενώ γνωρίζει και να τις απομακρύνει. Εφόσον πάρει ένα αναλυτικό Ομοιοπαθητικό ιστορικό από τον ασθενή, θα δει τα δεδομένα της πιθανότερης πάθησης, καθώς και των πιο σημαντικών στιγμών από όλο το ιστορικό της μακροχρόνιας καχεξίας, για να ανακαλύψει τη βασική αιτία, λαμβάνοντας υπόψη την ιδιοσυγκρασία, τον ψυχικό και διανοητικό χαρακτήρα του, τις οικογενειακές συνθήκες κ.λ.π

Πώς, όμως, μπορεί να δημιουργούνται ασθένειες, ώστε ο κατάλληλα εκπαιδευμένος Ομοιοπαθητικός να μπορέσει να λειτουργήσει και προληπτικά; Σίγουρα όλοι γνωρίζουμε το στρες, αλλά πόσοι γνωρίζουν πραγματικά τι είναι και πώς μας επηρεάζει;

Ο ορισμός του στρες είναι: «το στρες είναι ένα στάδιο απειλητικό ως προς την ομοιόσταση, η οποία προσπαθεί να επανεδραιωθεί με ένα πολύπλοκο σύνολο απαντήσεων προσαρμογής του οργανισμού», με λίγα λόγια, κάθε ερέθισμα ή ασθένεια μπορεί να εκτρέπει τον οργανισμό μας και αυτός με την σειρά του απαντάει με αλλαγές στην λειτουργία του. Ένα τέτοιο ερέθισμα μπορεί να είναι σωματικό, όπως τα μικρόβια από μια επέμβαση ή ψυχικό, όπως τα αρνητικά συναισθήματα, βαθιές ανασφάλειες, διαπροσωπικές συγκρούσεις κ.α.

Σύμφωνα με τον καθηγητή νευροβιολογίας στην Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου του Γκέτιγκεν, Gerald Hother «όταν μία αντίδραση, που στοχεύει στο να αντιμετωπίσει γρήγορα μια κατάσταση ανάγκης, γίνει αντίδραση διαρκείας, τότε κάποια στιγμή, σε κάποιο μέρος του σώματος, θα …καούν οι ασφάλειες». Αυτό σημαίνει με μια πρώτη ανάγνωση, ότι πολλές ασθένειες έχουν ως σημείο αναφοράς μια βαθύτερη αιτία και αυτό που βλέπει πια το μάτι σωματοποιημένο ως ασθένεια, είναι το τελικό αποτέλεσμα μιας βαθύτερης διαταραχής. Όπως ανέφερα παραπάνω πολλές φορές η δημιουργία μιας ανισορροπίας μπορεί να δημιουργηθεί ακόμα και στην αρχή της ζωής μας χωρίς όμως να έχει εκδηλωθεί στο σώμα μας.

Ο Ούγγρος γιατρός Χανς Σέλυε, Ενδοκρινολόγος ερευνητής, ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου Πειραματικής Ιατρικής και Χειρουργικής του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ στον Καναδά, μετά από τις διάφορες έρευνες οδηγήθηκε στην διατύπωση, ότι κάποια νοσήματα όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η αναφυλαξία κτλ., οφείλονται σε κακή προσαρμογή στο στρες. Μερικές από τις προβλέψεις που έκανε ο Σέλυε σε άρθρο του 1955 με τίτλο «Στρες και Νόσος», ήταν ότι θα μπορούσαν να οδηγήσουν το σώμα μας σε ασθένεια μέσω της αυξομείωσης της ποσότητας των ορμονών που παράγονται κατά το στρες, των ρυθμιστικών ορμονών που κατακρατούνται από τα όργανα επάνω στα οποία επιδρούν οι ορμόνες αυτές, την μη φυσιολογική απάντηση άλλων οργάνων όπως το νευρικό σύστημα, το ήπαρ, οι νεφροί που συμμετέχουν με τη λειτουργία τους στο σύνδρομο προσαρμογής. Πόσοι λοιπόν σήμερα δεν έχουν πει «δεν είμαι καλά από τότε που…;».  

Μέσω των ορμονών του στρες που διαρκεί για μεγάλο διάστημα, επηρεάζονται τα μιτοχόνδρια στα κύτταρά μας και αυτά με την σειρά τους παράγουν ελεύθερες ρίζες οξυγόνου και όταν η ποσότητά τους είναι μεγαλύτερη στον οργανισμό από ό,τι χρειάζεται, τότε έχουμε το οξειδωτικό στρες.

Από το στρες επίσης μπορεί να επηρεαστούν τα κύτταρα της καρδιάς και των αγγείων μας, ο πεπτικός σωλήνας, ο θυρεοειδής αδένας κτλ.

Ποιος είναι λοιπόν ο τρόπος που θα μπορέσει να λειτουργήσει η Ομοιοπαθητική προληπτικά; Μα με την παρατήρηση του σωστά εκπαιδευμένου Ομοιοπαθητικού που θα αντιληφθεί τις αλλοιώσεις της κατάστασης υγείας του σώματος και της ψυχής, τις ενδείξεις της αρρώστιας, τα συμπτώματα, τις αποκλίσεις από την προηγούμενη κατάσταση υγείας του τωρινού ασθενή και όλα αυτά θα αποτελέσουν μαζί την αληθινή και μοναδική νοητή εικόνα της ασθένειας που πολλές φορές ακόμα δεν έχει εμφανιστεί. Θα ωθήσει το ανοσοποιητικό σύστημα – όχι μόνο τα λευκά κύτταρα του σώματος, αλλά και τις ψυχικές και συναισθηματικές καταστάσεις που κρατούν αυτές τις καταστάσεις σε ισορροπία και σε μεγαλύτερη ανταπόκριση και ετοιμότητα, έτσι ώστε να αποφευχθεί η νόσος ή να λειτουργήσει προληπτικά για τις υποτροπές.

Συνεπώς, γνωρίζοντας όλα αυτά τα στοιχεία, μπορεί η Ομοιοπαθητική να λειτουργήσει προληπτικά ακόμα για αυτοάνοσα, όπως η κατάθλιψη κτλ., πριν αυτά εμφανιστούν. Η επιλογή του σωστού ομοιοπαθητικού φαρμάκου για την κατάθλιψη, αλλά και άλλων σοβαρών νόσων, προϋποθέτει επαγγελματική δεξιότητα, λεπτομερή αξιολόγηση της ζωής του ασθενούς, σε βάθος γνώση της ομοιοπαθητικής.

Τσαλίκης Κων/νος

Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 79 της Holistic life

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ!!

Στο παρελθόν μπορεί να έκανες πολλές δίαιτες ή να παρακολούθησες πολλά προγράμματα “υγιεινής ζωής” η και να πήρες κάποια φάρμακα και ενώ μπορεί στους φίλους σου να λειτούργησαν πολύ καλά, είχαν απώλεια βάρους και το επίπεδο υγείας τους βελτιώθηκε πάρα πολύ, εσύ δυστυχώς έμεινες πίσω τελευταίος και απογοητευμένος. Ίσως ξεκίνησες να πιστεύεις ότι δεν είσαι φυσιολογικός επειδή πρόγραμμα που ακολούθησες δεν έκανε για σένα. Λογικό να σκέφτεσαι έτσι γιατί αν κοιτάξουμε γύρω μας στην τηλεόραση και στα περιοδικά, συνεχώς σε βομβαρδίζουν για το ποια είναι η ιδανική υγεία, το ιδανικό βάρος κτλ και δεν μπορείς παρά να νιώθεις….ντροπή. Θυμήσου όμως ότι είναι απλά μια ψευδαίσθηση. Η τέλεια υγεία δεν υπάρχει και δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το “φυσιολογικό”. Είναι καλό λοιπόν να μην νιώθεις φυσιολογικός γιατί κανείς από εμάς δεν είναι. Αν το σκεφτούμε όμως. Τι είναι φυσιολογικό; Σε όλη μας την ζωή μας συγκρίνουν με το τι είναι φυσιολογικό. Φυσιολογικό ύψος, φυσιολογικές εξετάσεις αίματος, φυσιολογική θερμοκρασία αίματος, φυσιολογική συμπεριφορά. Συνεχώς μας βαθμολογούν με μια κλίμακα “φυσιολογικού”. Και αν αποκλίνουμε από αυτή την κλίμακα….τότε είμαστε μη φυσιολογικοί και μερικές φορές, “τρελοί”!
Δεν ξεχνάμε όμως ένα πράγμα; Δεν ξεχνάμε ότι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό που μας διακρίνει ως ανθρώπινα όντα από το άλλο είναι ότι δεν είμαστε φυσιολογικοί.
Ήρθαν πολλοί σε μένα ισχυριζόμενοι ότι δεν είναι καλά, παρά το γεγονός ότι κάθε ιατρική εξέταση που είχαν υποβληθεί έδειξε ότι όλα ήταν φυσιολογικά. Ωστόσο, η ανάλυση των οφθαλμών μέσω της ιριδολογίας αποκάλυψε υπάρχοντα και πιθανά προβλήματα υγείας. Θυμηθείτε ότι ως ανθρώπινα όντα κάνουμε συχνά λάθη και αν και έχουμε τεράστιες τεχνολογικές ικανότητες, ή εφευρέσεις και διαγνωστικά μηχανήματα, όλα υπόκεινται σε κάποιο βαθμό σφάλματος. Συχνά ξεχνάμε στην προσπάθειά μας στο να παρακολουθούμε τις φυσιολογικές τιμές σε έναν οργανισμό, ότι τα συστήματά μας αλληλεπιδρούν με μια απίστευτα πολύπλοκη και δυναμική ισορροπία που μας επιτρέπει να λειτουργούμε άριστα. 
Το σημαντικό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι όλοι αντιδρούν στις θεραπείες, δίαιτες ή φάρμακα με διαφορετικούς τρόπους. Αυτό που λειτουργεί σε ένα άτομο, δεν θα λειτουργήσει απαραίτητα για τον άλλο. Συχνά βλέπουμε αυτά τα παραδείγματα σε άτομα που έχουν πάρει ορισμένα φάρμακα. Δύο ασθενείς που έχουν παρόμοιο σωματικό βάρος και λαμβάνουν την ίδια δόση του ίδιου φαρμάκου μπορεί να αντιδρούν διαφορετικά. Κάποιος μπορεί να μην έχει παρενέργειες στο φάρμακο ενώ ο άλλος μπορεί να έχει σοβαρά προβλήματα στο στομάχι. Δεν έχει σημασία πόσες χιλιάδες άνθρωποι δοκιμάστηκαν σε κάποιο φάρμακο, γιατί για κάθε άτομο είναι ένα νέο πείραμα. Είμαστε όλοι διαφορετικοί και είμαστε όλοι άνθρωποι.
Ο καθένας έχει διαφορετικό μεταβολισμό. Ο καθένας έχει ένα διαφορετικό συκώτι που καθαρίζει το σώμα μας και μια διαφορετική ικανότητα των νεφρών μας να φιλτράρει το αίμα μας. Καθένας χειρίζεται το φαγητό με διαφορετικό τρόπο και με διαφορετικούς ρυθμούς και είμαστε όλοι κάτω από ένα μοναδικό σύνολο παραγόντων που ελέγχουν τον τρόπο με τον οποίο απορροφούμε και χωνεύουμε τα τρόφιμα, τον τρόπο με τον οποίο καίμε τις θερμίδες, τον τρόπο με τον οποίο αναγεννάμε τα όργανα του σώματός μας και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον άγχος στη ζωή μας. Ο καθένας μας έχει διαφορετικές απαιτήσεις για θρεπτικά συστατικά και όλοι ανακάμπτουν από τον τραυματισμό διαφορετικά. Επίσης η απόρριψη των τοξικών ουσιών απο το σώμα μας γίνεται με διαφορετικό τρόπο. Δεν μας ενδιαφέρει το είδος των ειδικών που υπάρχουν στον κόσμο, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα κάνει ένας συνδυασμός χημικών φαρμάκων με το δικό σας μη φυσιολογικό σώμα. Αυτό είναι τροφή για σκέψη, αν είστε ένας από τους πολλούς που δέχονται συνταγές φαρμάκων χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες. Καθώς ξεκινάς το ταξίδι σου για να μάθεις περισσότερα για το σώμα σου, θα εκτιμήσεις πόσο μοναδικός/η είσαι πραγματικά. Καθένας από εσάς έχει κάτι να προσφέρει σε αυτόν τον κόσμο. Κανείς δεν είναι καλύτερος από τον άλλον, απλώς διαφορετικός. Δεν υπάρχει σε όλο τον πλανήτη το ίδιο ακριβώς μάτι. Ακριβώς όπως τα δακτυλικά αποτυπώματα, κάθε ένα από τα μάτια σου είναι μοναδικό για όλους τους άλλους. Η επιστήμη της Ιριδολογίας σέβεται το γεγονός ότι δεν είμαστε φυσιολογικοί και ότι υπάρχουν γενετικές διαφορές. Το κάθε μάτι έχει το δικό του σύνολο μοναδικών χαρακτηριστικών που μας κάνουν το ποιοι είμαστε. Ίσως να είναι αυτή η ευκαιρία να ανακαλύψουμε τελικά γιατί το σώμα σας συμπεριφέρεται με τον τρόπο που κάνει και τι χρειάζεται πραγματικά από την άποψη της θεραπευτικής τροφής. Μην ανησυχείτε. Δεν είσαι μόνος.
Να θυμάσαι λοιπόν….Να είσαι περήφανος και να σέβεσαι το γεγονός ότι δεν είσαι φυσιολογικός, είσαι απλά….ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ!!!

Ιριδολογία: Τα μάτια αποτελούν το καθρέφτη του οργανισμού μας!

Μια ματιά μπορεί να είναι αρκετή για να διαπιστώσουμε τα επίπεδα υγείας ενός ανθρώπου.

Η μέθοδος της Ιριδολογίας αποτελεί την πιο έγκυρη και εύκολη μέθοδο ανάλυσης και πρόληψης της υγείας μας, διότι αναλύει με μη επεμβατικό τρόπο τις λεπτές δομές του έγχρωμου τμήματος του ματιού – της ίριδας. Μεγάλο προτέρημά της είναι ότι εξετάζει τον άνθρωπο ολιστικά και πορεύεται μαζί με άλλες εναλλακτικές προσεγγίσεις όπως αυτή της Ομοιοπαθητικής, της Οστεοπαθητικής, της Ολιστικής Διατροφής κ.α.

Ιριδολογία: Τα μάτια αποτελούν το καθρέφτη του οργανισμού μας!

Η Ιριδολογία λοιπόν αφορά τη μελέτη, την αποκρυπτογράφηση και την ερμηνεία των μοναδικών σχηματισμών της ίριδας (σχήμα, χρώμα και ποιότητα ινών). Βασίζεται στην αρχή, ότι κάθε σημείο εντός της ίριδας αντιστοιχεί σε ένα συγκεκριμένο όργανο ή σύστημα του σώματός μας και κάθε σημάδι ή χρωματική μεταβολή στην ίριδα, φανερώνει κάποιο είδος γενετικής ευαισθησίας.

Όπως βλέπουμε και στον χάρτη της Ιριδολογίας, πάνω σε αυτόν απεικονίζονται όλα τα συστήματα και όργανα του ανθρώπινου οργανισμού. Αναλύοντας αυτά τα δεδομένα, ο ιριδολόγος εξάγει συμπεράσματα για την κατάσταση των οργάνων, τα κληρονομικά σωματικά χαρακτηριστικά, την κληρονομική ευαισθησία κ.α. Από την ανάλυση αυτή, μας δίνεται η ευκαιρία να γίνει μια σωστή πρόγνωση ασθενειών που μπορεί να μάθει ένα άτομο νωρίτερα στην ζωή του, όταν ακόμα οι αλλαγές στους ιστούς είναι πολύ μικρές. Αυτό οδηγεί σε βαθύτερη κατανόηση των φυσικών εναλλακτικών επιλογών που θα είναι πιο αποτελεσματικές για το ίδιο, ειδικά όταν ο ιριδολόγος είναι καταρτισμένος σε θεραπευτικά συστήματα όπως αυτό της Ομοιοπαθητικής και της Ολιστικής Διατροφής κ.α, καθώς αυτό θα του επιτρέψει να εφαρμόσει μαζί με τον θεραπευτή του ένα προληπτικό πρόγραμμα, ώστε να μπορέσει να σταματήσει την ανάπτυξη μελλοντικών προβλημάτων.

Η ίριδα συνδέεται με κάθε όργανο και ιστό στον οργανισμό μέσω του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος. Εκτός του βασικού ερεθίσματος που είναι το φως, η ίριδα δέχεται και νευρικά ερεθίσματα από τον εγκέφαλο μέσω του οπτικού νεύρου. Τα νευρικά ερεθίσματα σε μια παθολογία είναι, είτε πιο ισχυρ, είτε πιο αδύναμα, κάτι που εξαρτάται από το εάν το όργανο υπερλειτουργεί ή υπολειτουργεί. Αυτά τα ερεθίσματα φτάνουν στην ίριδα μέσω του οπτικού νεύρου. Το οπτικό νεύρο αλλάζει τον τόνο του συνδετικού ιστού στην περιοχή της ίριδας, η οποία αντιστοιχεί με το όργανο ή τον ιστό. Το αποτέλεσμα είναι οι ίνες της ίριδας να ανταποκρίνονται στις αλλαγές των ιστών του οργανισμού που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες αλλαγές και τοποθεσίες πάνω στο έγχρωμο τμήμα του ματιού. Οι ιστοί χαλαρώνουν και σχηματίζονται τρύπες, εσοχές, τεντώνονται ή σπάνε, αποκαλύπτοντας το κατώτερο στρώμα. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστεί μια τοπική ή τομεακή αλλαγή χρώματος.

Η ίριδα αποκαλύπτει τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες ενός ατόμου, τις προδιαθέσεις του και τι μπορεί να συμβεί στο σώμα του μέσω εσφαλμένων συνηθειών διαβίωσης. Όταν συμβαίνουν συγκεκριμένα γεγονότα στη ζωή κάποιου, είτε συναισθηματικά είτε φυσικά, στην ίριδα θα εμφανιστεί αντίστοιχο σημάδι, ή χρώμα.

Μπορεί το χρώμα των ματιών μας να κάνει τη διαφορά; Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, το χρώμα των ματιών είναι μεγίστης σημασίας. Στο παρελθόν έγινε προσπάθεια να εξηγηθούν τα χρώματα της ίριδας και να αντιστοιχηθούν σε επίπεδα υγείας. Για παράδειγμα οι J. Peczeli και N. Liljequist εκπόνησαν μια ταξινόμηση του χρώματος των ματιών, στην οποία έγινε μια κατηγοριοποίηση από το καλύτερο ως το χειρότερο. Θεώρησαν ότι ιδανικά μάτια είναι τα γαλανά, στην συνέχεια τα καστανά και τελικά τα γκριζοκαστανά και καστανοπράσινα, χωρίς όμως να αποδειχτεί αυτή η θεωρία. Στην συνέχεια άλλες έρευνες προσπάθησαν να ερευνήσουν περαιτέρω το θέμα με τα χρώματα, με πιο αυθεντικές έρευνες των F. Vidra και J. Deck (1954). Αυτοί πρότειναν τρεις τύπους βάσει των χρωμάτων της ίριδας: τον λεμφικό τύπο με γαλανή ίριδα, τον αιματογενή με καστανή και τονμικτό με γκρίζα ίριδα.

Οι χρωστικές διαφορές των ματιών μπορούν να εξηγηθούν με βάση τις ανατομικές και φυσιολογικές ιδιομορφίες της ίριδας. Έτσι το γαλάζιο χρώμα ορίζεται από ένα λεπτό στρώμα αδύνατα χρωστικών μελανοκυττάρων, το καστανό από ένα στρώμα μέσους πάχους και μέτριας χρώσης και το σκούρο από ένα παχύ στρώμα μελανοκυττάρων με εντονότερη χρώση.

Μελέτες που έγιναν στην Ρωσία από τον E.S Velcover, έδειξαν ότι το χρώμα της ίριδας παίζει καθοριστικό ρόλο στην συχνότητα μερικών ασθενειών.

Στην Ιριδολογία σήμερα υπάρχουν 3 βασικές ιδιοσυγκρασίες ανάλογα με το χρώμα των ματιών, ο αιματογενής τύπος, ο λεμφικός τύπος και ο μικτός τύπος. Υπάρχουν φυσικά διάφορες “σχολές” όπου διακρίνουν περισσότερες τυπολογίες. Για παράδειγμα η Αυστραλιανή σχολή διακρίνει 18 κατηγορίες κατά τον R. Bourdiol και Scnabel. Η Γερμανική κατηγοριοποίηση σύμφωνα με τον W. Hauser, j. Karl και R. Stolz αναφέρει τρεις βασικές κατηγορίες: τις ιδιοσυγκρασίες, τους τύπους και τις διαθέσεις. Οι ιδιοσυγκρασίες αναφέρονται στο χρώμα, οι τύποι στην μορφολογία της ίριδας και οι διαθέσεις σε μεταβολές του οργανισμού όπου μπορούν να κληρονομηθούν, ή να είναι το αποτέλεσμα από διάφορους παράγοντες όπως ασθένειες, τοξίνες, καταχρήσεις κ.α.

Όλοι όμως οι τύποι αναφέρονται ουσιαστικά στην γενική εμφάνιση της ίριδας ανάλογα την υφή που διακρίνουμε, το χρώμα, την πυκνότητα των ινών της ίριδας, των τοπικών σημαδιών και των τοπικών χρωματισμών.

Στο άρθρο αυτό όμως θα παρουσιαστούν μόνο οι 3 βασικές ιδιοσυγκρασίες όπου αναγνωρίζονται σχεδόν από όλους τους ιριδολόγους.

ΛΕΜΦΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Ανοιχτά μπλε, πράσινα και γκρι μάτια.

Διακρίνονται οι ίνες τις ίριδας που είναι χαλαρές. Αυτό το άτομο είναι επιρρεπές σε λεμφικές διαταραχές. Πιθανά προβλήματα και προδιαθέσεις για αναπνευστικά, αλλεργίες και ρευματικά.

Οι αντιδράσεις στις ασθένειες είναι γρήγορες και βίαιες. Έχει γρήγορη ανταπόκριση σε λοιμώξεις του ανοσοποιητικού. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι όλο το βάρος πέφτει πάνω στο λεμφικό και η υγεία του οργανισμού καθορίζεται από αυτό.

ΑΙΜΑΤΟΓΕΝΗΣ ΤΥΠΟΣ

Σκούρα καφέ ίριδα. Η περιοχή των οργάνων παρουσιάζει πυκνή, βελούδινη υφή. Νευρικά τόξα και ηλιακές ακτίνες είναι κοινά σε αυτόν τον τύπο. Το κύριο χαρακτηριστικό του αυτού του τύπου είναι το αίμα, τα αιμοποιητικά όργανα και το καρδιαγγειακό σύστημα. Αυτό μπορεί να είναι το πιο δυνατό του σύστημα με μια δυνατή κράση, είτε το πιο αδύναμο, οπότε έχουμε μια ασθενική κράση. Η ασθένειά του έχει αργή εξέλιξη αλλά και αργή θεραπεία. Τείνει σε χρόνιες ασθένειες

ΜΙΚΤΟΣ ΤΥΠΟΣ-ΧΟΛΙΚΟΣ

Ό,τι δεν ανήκει στους προηγούμενους τύπους. Προδιάθεση για πεπτικά προβλήματα που προέρχονται από ηπατικές διαταραχές και προβλήματα χολής, από υπερφόρτωση και αλλοίωσης της εντερικής χλωρίδας. Τα συμπτώματα τείνουν να γίνουν χρόνια με σωματοποίηση. Προδιάθεση για δυσβίωση εντέρου, πεπτικά ένζυμα έλλειψη, ηπατικά προβλήματα, γαστρεντερικά, κολίτιδες, προβλήματα πέψης από αλλεργίες και δυσανεξίες.

H Ιριδολογία είναι χρήσιμη σε:

  • Σε όσους υποφέρουν από «περίεργα» συμπτώματα, τα οποία δεν μπορούν να εξηγήσουν οι εργαστηριακές εξετάσεις.
  • Σε ασθενείς, στους οποίους η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη απέτυχε, αλλά είναι αποφασισμένοι να βοηθήσουν τον εαυτό τους με εναλλακτικές λύσεις.
  • Σε γονείς, οι οποίοι αδυνατούν να προσδιορίσουν ένα πρόβλημα στο παιδί τους.
  • Σε υιοθετημένα άτομα που θέλουν να εξακριβώσουν τις γενετικές τους προδιαθέσεις.
  • Σε υγιή άτομα που θέλουν μια εξατομικευμένη κατεύθυνση για διατροφή και τρόπο ζωής. Σε κάθε άτομο που θέλει να μάθει από περιέργεια τη ριζική αιτία του προβλήματος στην υγεία του.
  • Σε αυτούς που έχουν μια διαφορετική προσέγγιση για τις μεθόδους θεραπείας και ενδιαφέρονται για την ισορροπία και την ενδυνάμωση της υγείας τους.

Η γνώση των γενετικών δυνάμεων ενός ατόμου σημαίνει ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε φυσικά μέσα για να διατηρήσουμε τις δυνάμεις του. Η γνώση των αδυναμιών ενός ατόμου σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε βήματα με τις τροφές, τα συμπληρώματα διατροφής, την Ομοιοπαθητική, τον τρόπο ζωής, τη διαχείριση του άγχους και πολλά άλλα, για να προστατέψουμε τις αδύναμες περιοχές από την περαιτέρω διάσπασή τους. Ένα άτομο σίγουρα μπορεί να αποφύγει κάποια από τα προβλήματα υγείας των γονιών και των παππούδων του, όταν καταλαβαίνει πώς προγραμματίζεται το σώμα του και τι μπορεί να κάνει για να βελτιώσει αυτόν τον προγραμματισμό.

Βιβλιογραφία:

  1. Εισαγωγή στην Ιριδολογία. Κουρούκλης, 2007 εκδόσεις Etra
  2. Ιστορία και φιλοσοφία της Ιριδολογίας. Κουρούκλης, 2007 εκδόσεις Etra
  3. The basics of Iridology, iris patterns. Francesco Puerari, 2017 εκδόσεις του ίδιου.
  4. Κλινική ΙριδολογίαE. S Velhover, 1992, Orbita.
  5. Iridology in Practice, Dr. Miriam Garber, 2013 εκδόσεις Basic Health
  6. Iridology simplified, Bernard Jensen, 1980 Iridologists international

Νέα έρευνα σχετικά με τη μνήμη του νερού μπορεί να οδηγήσει στην καλύτερη κατανόηση της Ομοιοπαθητικής

Στις 14 Ιουλίου 2018 πραγματοποιήθηκε στη Βασιλική Ιατρική Εταιρεία του Λονδίνου, συνέδριο με τίτλο «Νέοι Ορίζοντες στην Επιστήμη του Νερού», με επίκεντρο την Ομοιοπαθητική. Στο συνέδριο συμμετείχαν πολλοί σημαντικοί ομιλητές, όπως οι βραβευμένοι με Νόμπελ καθηγητές Brian Josephson και Luc Montagnier, ο καθηγητήςGerald Pollack, ο καθηγητής Vladimir Voeikov, ο καθηγητής Alexander Konovalov και ο Δρ Robert Verkerk.

Το δυτικό ιατρικό μοντέλο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα φαρμακευτικά σκευάσματα και τις χειρουργικές επεμβάσεις, και για τις οξείες παθήσεις το μοντέλο έχει αποδειχθεί πολύ αποτελεσματικό. Αυτό όμως δεν συμβαίνει και για τις χρόνιες παθήσεις, όταν τα φαρμακευτικά σκευάσματα και η χειρουργική επέμβαση είναι αναποτελεσματικά και για τις οποίες τα νοσοκομεία και οι κλινικές, πέρα από τη μείωση του πόνου, μπορούν να προσφέρουν ελάχιστη υποστήριξη σε έναν ασθενή. Καμία θεραπεία ή ιατρική τεχνική δεν ανταποκρίνεται σε όλες τις ανάγκες της υγείας και σήμερα έχουν αναπτυχθεί πολλές συμπληρωματικές και εναλλακτικές θεραπευτικές μέθοδοι που προσφέρουν υποστήριξη σε χρόνιες παθήσεις, συμπεριλαμβανομένων του βελονισμού, της ηχητικής θεραπείας, του ρέικι, της υπνοθεραπείας, της ομοιοπαθητικής και πολλών άλλων. Ενώ οι συμπληρωματικές και εναλλακτικές θεραπείες προσφέρουν υποστήριξη σε πολλές πτυχές της υγείας, συμπεριλαμβανομένων των χρόνιων παθήσεων, η ομοιοπαθητική, ειδικότερα, έχει δεχτεί μεγάλη κριτική. Στο Ηνωμένο Βασίλειο η ομοιοπαθητική παραμένει ως εναλλακτική θεραπεία στα πλαίσια του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ωστόσο οι επικριτές της συχνά επιτίθενται άσχημα στην ομοιοπαθητική, παρόλο που οι ασθενείς της ομοιοπαθητικής θεραπείας παγκοσμίως εξακολουθούν να αναφέρουν άριστα αποτελέσματα.

Ο κύριος λόγος που η συμβατική ιατρική δεν πιστεύει στην ομοιοπαθητική φαίνεται να στηρίζεται στην αντίληψη ότι εάν μια θεραπευτική ουσία αραιωθεί σε σημείο που δεν υπάρχουν μόρια της ουσίας, δεν μπορεί να υπάρξει θεραπευτική επίδραση. Ο καθηγητής Josephson* δήλωσε: “Η ιδέα ότι το νερό μπορεί να έχει μνήμη μπορεί εύκολα να απορριφθεί βάσει οποιουδήποτε από τα πολλά εύκολα κατανοητά άκυρα επιχειρήματα” και στη συνέχεια εξήγησε στο κοινό γιατί αυτά τα επιχειρήματα είναι άκυρα: “Πάρτε για παράδειγμα έναν ισχυρισμό που δηλώνεται ως δόγμα από γνωστό ερευνητή συμπληρωματικής ιατρικής, που θα σας πω χωρίς να τον ονομάσω, ο οποίος δήλωσε: “δεν υπάρχουν μόρια, δεν υπάρχει αποτέλεσμα”. Αν συνέβαινε αυτό, δεν θα υπήρχε η μαγνητική εγγραφή ή οι διαφορετικές κρυσταλλικές μορφές της ίδιας ουσίας. Η μνήμη του νερού δεν ταιριάζει με αυτό το επιχείρημα.

Για να υποστηρίξει την παρουσίασή του, ο καθηγητής Josephson συμπεριέλαβε ένα βίντεο που φαίνεται να δείχνει την ικανότητα του νερού να θυμάται μια συχνότητα ήχου που εισάγεται σε καθαρό νερό σε ένα CymaScope, ένα νέο είδος επιστημονικού οργάνου που καθιστά τον ήχο ορατό αποτυπώνοντας τις δονήσεις του στο καθαρό νερό, περίπου όπως τα δακτυλικά αποτυπώματα στο γυαλί. Στο πείραμα, μετά την απομάκρυνση της συχνότητας και στη συνέχεια την επανεισαγωγή της, ο χρόνος που χρειάστηκε για να επανεμφανιστεί η ηχητική εικόνα ήταν μικρότερος και κάθε φορά που επαναλαμβανόταν αυτή η διαδικασία ο χρόνος μειωνόταν αρχίζοντας από έξι δευτερόλεπτα και φτάνοντας στα τρία δευτερόλεπτα, υποδεικνύοντας ότι ίσως το νερό συγκρατούσε τη μνήμη της εισαγόμενης ηχητικής συχνότητας.

Παρουσίασε επίσης ένα βίντεο που δείχνει τον ήχο ενός καρκινικού κυττάρου που έγινε ορατός, μέρος ενός ερευνητικού έργου σε συνεργασία με τον καθηγητή Sungchul Ji του Πανεπιστημίου Rutgers, του Dr. Ryan Stables του Πανεπιστημίου του Birmingham και του εργαστηρίου CymaScope στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η έρευνα αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε βελτιώσεις στις χειρουργικές επεμβάσεις, ιδιαίτερα στην χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο, όπου η αφαίρεση όλων των κυττάρων ενός όγκου είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία.

Ο καθηγητής Josephson πρόσθεσε: “Το νερό παρουσιάζει αξιοσημείωτες δομικές και δυναμικές ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένου του «βιολογικού σήματος» που αποκαλύφθηκε από τις έρευνες των Beneviste και Montagnier και τις πολύπλοκες ακουστικά επαγόμενες δομές στο νερό που αποκάλυψε το CymaScope. Η οργανωμένη δυναμική συμπεριφορά είναι περισσότερο περιοχή της βιολογίας παρά της φυσικής και απαιτεί διαφορετικά εργαλεία έρευνας από ό, τι στη φυσική. Το CymaScope μπορεί να είναι ένα τέτοιο εργαλείο. Δεν είναι μόνο ένα νέο επιστημονικό όργανο, αλλά και μια νέα επιστήμη, και υποψιάζομαι ένα νέο πεδίο μαθηματικών”.

Το συνέδριο αμφισβήτησε το βασικό εννοιολογικό πλαίσιο της χημείας και της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης και οι ομιλητές προσέφεραν λύσεις που προκαλούν το υπάρχον status quo στο δυτικό ιατρικό μοντέλο.

* Ο Brian Josephson ήταν καθηγητής φυσικής στο εργαστήριο Cavendish από το 1974 μέχρι την αποχώρησή του το 2007. Σήμερα είναι επίκουρος καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, μέλος του Trinity College, του Cambridge, και συνεργάτης της Βασιλικής Εταιρείας.

πηγή: Holistic life

Ομοιοπαθητική και ΔΕΠ-Υ

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, γυαλιά και κείμενο

ΔΕΠΥ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ
Η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ), είναι η συνηθέστερη νευροσυμπεριφορική διαταραχή της παιδικής ηλικίας. Τα παιδιά εμφανίζουν υπερκινητικές, και παρορμητικές συμπεριφορές οι οποίες δεν συνάδουν με την αναπτυξιακή τους ηλικία. Τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ αρχίζουν συνήθως κατά την πρώιμη παιδική ηλικία και μειώνονται καθώς φτάνουμε στην εφηβεία. Διαφέρουν από τα περισσότερα παιδιά του ίδιου επιπέδου ως προς την ικανότητα: να εστιάσουν την προσοχή τους, να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους και να ελέγξουν την κινητικότητά τους
Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ΔΕΠΥ : 1. με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη προσοχής 2. με κύριο χαρακτηριστικό την υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα ή 3. σε συνδυασμό των παραπάνω.
Η ομοιοπαθητική θεραπεία των παιδιών με ΔΕΠΥ είναι ένας απαιτητικός τομέας.
Σε αντίθεση με άλλες μορφές ασθένειας, είναι συχνά δύσκολο να βρεθούν αξιόπιστα συμπτώματα επειδή η εικόνα των συμπτωμάτων συνήθως κυριαρχείται από στερεότυπα συμπτώματα για τη συμπεριφορά του παιδιού, έτσι ώστε να μην εξετάζονται οι βαθύτερες αντιληπτικές δυσκολίες. 
Η μέθοδος polarity analysis δημιουργήθηκε και χρησιμοποιήθηκε κατα την έρευνα για το ΔΕΠΥ, απο τον Ομοιοπαθητικό Frei Η στην Ελβετία το 2005, όπου εμφανίστηκαν πολύ καλά αποτελέσματα υπερ της ομοιοπαθητικής σε σχέση με την συμβατική ιατρική αλλά και απο άλλες μεθόδους ομοιοπαθητικής. Ή μέθοδος αυτή διαφέρει ως προς την προσέγγιση του ασθενή αλλά και ως προς την χορήγηση των ομοιοπαθητικών όπως έδειξαν τα αποτελέσματα απο την έρευνα αυτή. Αποτελεί ένα πολύ καλό εργαλείο για τον ομοιοπαθητικό που γνωρίζει αυτή την μέθοδο. 
Καλέστε στο 2114048719 ή στο 6907667336 και κλείστε ένα ραντεβού για το παιδί σας!

Ιριδολογία και διατροφή

Αποτέλεσμα εικόνας για IRIDOLOGY AND NUTRITION

Πως μπορεί η ιριδολογία να μας βοηθήσει να τρώμε καλύτερα; Έχουμε ήδη αναφερθεί στους τρεις βασικούς τύπους ιδιοσυγκρασιών, αλλά υπάρχουν και κάποιοι υποτύποι. Κάθε τύπος ματιών έχει κάποια μοναδικά σημεία που δείχνουν τις προδιαθέσεις μας, τα αδύναμα όργανα μας αλλά και κάποια πιθανά προβλήματα υγείας.
Κατά μέσο όρο, αυτά τα προβλήματα υγείας έχουν καλές πιθανότητες να εμφανιστούν σε κάποιο σημείο της ζωής σας αν επιλέξετε να ακολουθήσετε την πορεία της ελάχιστης προσπάθειας. Είμαι πεπεισμένος ότι αν στηρίξετε τις διατροφικές ανάγκες της γενετικής σας ιδιοσυγκρασίας , θα επιβραδύνετε τουλάχιστον τη φυσική διαδικασία εκφύλισης και ίσως ακόμη και να αποτρέψετε αυτές τις πιθανές ασθένειες. Επιπλέον, προσαρμόζοντας μια διατροφική στρατηγική για τις γενετικές σας αδυναμίες, μπορείτε απλά να δώσετε αυτή την απαραίτητη ώθηση για να φτάσετε στη ρίζα των προβλημάτων υγείας σας. Παρέχοντας στο σώμα σας αυτό που χρειάζεται ειδικά, θα είστε σε θέση να αντιμετωπίσετε την αιτία των προβλημάτων υγείας σας, θα διευκολύνετε τη διατήρηση του ιδανικού σας βάρους και θα αποτρέψετε σοβαρά προβλήματα υγείας στο μέλλον. Δεν μπορούμε πλέον να εφαρμόζουμε μια διατροφής για όλους. Αυτό θα σήμαινε ότι όλοι έχουμε τις ίδιες πανομοιότυπες ανάγκες και ελπίζω από τώρα να καταλάβετε ότι αυτό δεν είναι δυνατό, καθώς είμαστε όλοι μοναδικοί άνθρωποι. Η κατανόηση του τι χρειάζεται το σώμα σας δεν είναι εύκολο έργο και απαιτεί συνεχή μάθηση και πειραματισμό. Τα γενετικά στοιχεία των ματιών θα σας επιτρέψουν να έρθετε πιο κοντά στην κατανόηση αυτών των αναγκών. 
Μετά απο μια ιριδοανάλυση, βλέπουμε τι χρειάζεται ο οργανισμός διατροφικά ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει καλύτερα και να λάβετε τις πληροφορίες για το ποιες τροφές είναι αυτές που σας ταιριάζουν ιδιοσυγκρασιακά. 
Περιλαμβάνονται στην ανάλυση θρεπτικά συστατικά όπως τρόφιμα, βιταμίνες και ανόργανα συστατικά, συμπληρώματα και βότανα και άλλες πολύτιμες συμβουλές διατροφής που είναι απαραίτητες για τη στήριξη της γενετικής σας ιδιοσυγκρασίας για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή πιθανότητα να επιτύχετε την ατομική σας βέλτιστη υγεία.

Ιριδολογία και πεπτικό

Aπό τα βασικότερα συστήματα στον ανθρώπινο οργανισμό είναι το πεπτικό σύστημα.

Αποτέλεσμα εικόνας για PEPTIC SYSTEM


Για να διατηρηθεί στην ζωή ένας οργανισμός, να αναπτυχθεί, να αντικαταστήσει τους ιστούς του, να εξασφαλίσει την σωστή λειτουργία των συστημάτων του αλλά και να μπορέσει να αποδώσει σωστά, χρειάζεται η λήψη θρεπτικών ουσιών. Τις απαραίτητες ουσίες ένας ζωντανός οργανισμός τις λαμβάνει μέσω του πεπτικού συστήματος.

Οι τροφές μέσω του πεπτικού συστήματος, εισαγάγονται στον οργανισμό και μετατρέπονται σε μορφές οι οποίες μπορούν να απορροφηθούν και να χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη δομικών και λειτουργικών αναγκών του οργανισμού.

Το πεπτικό σύστημα αποτελείται από τον πεπτικό σωλήνα και από τα βοηθητικά όργανα. Ο πεπτικός σωλήνας αποτελείται μεταξύ άλλων από τον στόμαχο, το λεπτό έντερο και από το παχύ έντερο. Στα βοηθητικά όργανα της πέψης περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων από το ήπαρ και το πάγκρεας.

Η υγεία του γαστρεντερικού συστήματος, έχει άμεση αντανάκλαση στην υγεία του οργανισμού.

Οι ασθένειες που σχετίζονται με το πεπτικό σύστημα περιλαμβάνουν: αλλεργίες, σύνδρομα δυσαπορρόφησης, κολίτιδα, νόσο του Crohn, δυσκοιλιότητα, διάρροια, καούρα, υπερβολικά αέρια και μετεωρισμό, εκκολπωματίτιδα.

Ο πεπτικός σωλήνας λόγω του λεμφικού του ιστού, αποτελεί ένα λεμφικό όργανο του ανοσολογικού συστήματος του οργανισμού. Φυσικά όταν λέμε πεπτικό σύστημα, δεν εννοούμε μόνο το στομάχι και το έντερο, άλλα όλα τα όργανα που συμμετέχουν όπως είναι το ήπαρ, το πάγκρεας κτλ. Τι γίνεται όμως όταν γενικά το πεπτικό μας σύστημα δεν λειτουργεί σωστά;

Η υγεία ολόκληρου του ανθρώπου εξαρτάται από ένα σωστό γαστρεντερικό. Πολλοί άνθρωποι σήμερα υποφέρουν από μειωμένη ενέργεια, κακό ύπνο, στρες, δερματικές παθήσεις, αύξηση βάρους κτλ.. Η αλληλεξάρτης;h του με τα άλλα συστήματα είναι μεγάλη και κυρίως με το νευρικό και αδενικό σύστημα.

Όταν παρουσιαστεί μια πάθηση του γαστρεντερικού, τότε λόγω της μη σωστής απορρόφησης των θρεπτικών ουσιών θα αναπτυχθούν άλλες παθήσεις που μπορεί αρχικά να μην φαίνονται ότι συνδέονται, αλλά ουσιαστικά να είναι λόγω της κακής θρέψης από το έντερο.

Σε μια ιριδοσκόπηση βλέπουμε να αποτυπώνονται στην ίριδα οι αδυναμίες, οι φλεγμονές του γαστρεντερικού συστήματος.

Πιο αναλυτικά βλέπουμε εάν το στομάχι λειτουργεί πιο έντονα ή είναι πιο νωθρό. Υπάρχει μια ζώνη ακριβώς πιο έξω από την κόρη του ματιού που είναι η ζώνη του στομάχου. Το στομάχι παράγει οξέα για την διάσπαση των τροφών. Το φυσιολογικό χρώμα του δακτυλίου του στομάχου, σε έναν υγιή άνθρωπο, πρέπει να είναι το ίδιο χρώμα με το υπόλοιπο μέρος του γαστρικού δακτυλίου. Ένα υπερ-όξινο στομάχι εμφανίζεται σαν ένα άσπρο, ροζ ή γκρι δαχτυλίδι όπου όταν η κατάσταση γίνεται χρόνια, το χρώμα γίνεται πιο σκοτεινό. Υπάρχουν και άλλα σημάδια που μπορεί να μας δείξουν την κατάσταση του στομάχου. Αυτά είναι σαν μικρές αυλακώσεις που ονομάζονται ηλιακές ακτίνες. Δείχνουν μια κατάσταση που είναι παρούσα για αρκετό καιρό.

Ακριβώς μετά την ζώνη του στομάχου, βρίσκεται η ζώνη του λεπτού και παχέος εντέρου.

Με την ανάλυση της περιοχής αυτής, είναι δυνατόν να προσδιοριστούν χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τον τόνο, τη δομή και την ποιότητα του εντέρου.

Βλέπουμε κατά πόσο το λεπτό μας έντερο είναι δυνατό και μπορεί να πέψει σωστά. Βλέπουμε επίσης αν υπάρχει στο γαστρεντερικό έντονη τοξικότητα που οι αιτίες μπορεί να είναι τροφές που περιλαμβάνουν γαλακτοκομικά, επεξεργασμένες τροφές, ζάχαρη, βαρέα μέταλλα, μεγάλη κατανάλωση κρέατος κτλ με αποτέλεσμα όλη αυτή η τοξικότητα αλλά και οι βλέννες που δημιουργούνται να κάνουν φλεγμονές και να παρουσιάζεται μια λανθασμένη λειτουργία του οργανισμού. Όταν ο οργανισμός βρίσκεται σε μια κατάσταση τοξικότητας, τότε αυτό μπορεί να αποτυπωθεί πάνω στις ίριδες και να δούμε ποια όργανα χρειάζονται ενδυνάμωση, ώστε να λειτουργεί καλύτερα η απεκκριτική τους ικανότητα. Πολλές φορές τρώμε όξινες τροφές, ενώ θα έπρεπε να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ όξινων και αλκαλικών τροφών στην διατροφή μας (τιμές pH). Φυσικά δεν είναι σωστό να τρώμε μόνο αλκαλικές τροφές γιατί πάλι επηρεάζουμε το pH του οργανισμού μας. Το σωστό είναι η “ισορροπία”. Το αποτέλεσμα πολλές φορές από μια κακή διατροφή, είναι η εμφάνιση συμπτωμάτων, συχνών λοιμώξεων, κρυολογημάτων, χαμηλού ανοσοποιητικού και πολλά άλλα.

Με την ιριδολογία έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε έναν ενδελεχή έλεγχο του πεπτικού συστήματος για να δούμε την κατάστασή του και ανάλογα με τα ευρήματα, τότε τα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με την ομοιοπαθητική και την κατάλληλη διατροφή, βασιζόμενη στην Unani την διατροφική προσέγγιση του Ιπποκράτη.


Ιστορία Ομοιοπαθητικής

Αποτέλεσμα εικόνας για χανεμαν

Ο Σάμουελ Χάνεμαν ήταν ο ιδρυτής της Ομοιοπαθητικής . Δημιούργησε τις βασικές αρχές της επιστήμης και της τέχνης της Ομοιοπαθητικής. Η θεραπευτική αρχή της ομοιοπαθητικής είχε διατυπωθεί πρώτη φορά από τον πατέρα Ιατρικής Ιπποκράτη ο οποίος είπε: «τα όμοια τοις ομοίοις εισίν ιάματα». Πατέρας της ομοιοπαθητικής όμως θεωρείται ο Χάνεμαν. Γεννήθηκε στο Μάισσεν (Meissen) της Γερμανίας τον Απρίλιο του 1755 και πέθανε στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1843.  Είχε μεγάλο ταλέντο στις γλώσσες και σε ηλικία 12 ετών δίδασκε σε άλλους μαθητές την ελληνική γλώσσα. Εκτός από τα γερμανικά και τα ελληνικά, γνώριζε αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, λατινικά, εβραϊκά και αραβικά. Ο Χάνεμαν εκτός από γιατρός ήταν χημικός και μεταφραστής. Στην Xημεία διακρίθηκε με την ανακάλυψη μιας μεθόδου για την ανίχνευση της νοθείας των κρασιών, που έγινε γνωστή σαν «τεστ κρασιού του Hahnemann» (Hahnemann’s Winetest).

Το 1790 άρχισε τη μετάφραση της φαρμακολογίας του Cüllen στα Γερμανικά για τις θεραπευτικές ενδείξεις του περουβιανού φλοιού της κιγχόνης, που απέδιδε τη θεραπευτική του επιτυχία για το διαλείποντα πυρετό στο ότι ήταν πικρός. Ο Χάνεμαν δεν έμεινε ικανοποιημένος με αυτήν την εξήγηση και άρχισε να πειραματίζεται με το φάρμακο πάνω στον εαυτό του παίρνοντας καθημερινά. Προς έκπληξη του, εμφάνισε συμπτώματα πολύ όμοια με τον πυρετό της ελονοσίας. Με βάση αυτήν την ανακάλυψη άρχισε να πειραματίζεται με άλλα φάρμακα. Έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα φάρμακα θεραπεύουν τις νόσους γιατί μπορούν να προξενήσουν όμοιες νόσους σε υγιή άτομα. Αυτή ήταν η ανακάλυψη του βασικού νόμου της ομοιοπαθητικής. Ο Χάνεμαν είχε ήδη διατυπώσει την άποψη πως συχνά οι πρακτικές της καθιερωμένης ιατρικής της εποχής του δεν είχαν αποτελέσματα ή ακόμα οδηγούσαν σε επιδείνωση της υγείας των ασθενών και για αυτό το λόγο στράφηκε στη θεμελίωση μίας νέας θεωρίας.
Το 1800 σε μια επιδημία οστρακιάς, δόθηκε η ευκαιρία στον Χανεμαν θα δείξει την αποτελεσματικότητα της ομοιοπαθητικής σύμφωνα με τον νόμο της ομοιότητας, αλλα και της υψηλής αραίωσης και δυναμοποίησης.

Tο 1805, Medicine of Experience, που είναι ο πραγματικός πρόδρομος του έργου του «Oργάνον της Θεραπευτικής Tέχνης» (Organon of the Healing Art).  Το 1810 εκδόθηκε το «Όργανο της  Θεραπευτικής Τέχνης». Σε αυτό το βιβλίο περιγράφει και εξηγεί τις αντιλήψεις και τη μεθοδολογία της ομοιοπαθητικής και επικρίνει άλλες θεραπευτικές μεθόδους, ιδίως την αλλοπαθητική. Το βιβλίο αυτό περιείχε τα θεμέλια  της νέας θεραπευτικής τέχνης με τις αρχές που περιλαμβάνουν  τον νόμο των ομοίων,  την χορήγηση ενός μόνο φαρμάκου και την χρήση φαρμάκων που έχουν αποδειχτεί σε υγιείς ανθρώπους.

 O ίδιος μάλιστα απόδειξε στον εαυτό του και στους συναδέλφους του μια σειρά από 61 φαρμακευτικές ουσίες. Oι επιδράσεις αυτών των ουσιών στον υγιή ανθρώπινο οργανισμό και τα  συμπτώματα που προκαλούν, περιγράφηκαν στο μνημειώδες έργο του την «Pure Materia Medica».  Έτσι συνέχισε να ερευνά και να πειραματίζεται με νέες φαρμακευτικές ουσίες εμπλουτίζοντας συνεχώς με νέα φάρμακα το νέο θεραπευτικό σύστημα. Όλα τα νέα στοιχεία για τις δράσεις των ομοιοπαθητικών φαρμάκων αποτέλεσαν το υλικό της φαρμακολογίας του, ένα έργο που παρουσιάστηκε στο διάστημα των ετών 1811 και 1821, την ίδια περίοδο που δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Tο ίδιο διάστημα, περίπου, διατύπωσε την άποψη ότι ο γιατρός πρέπει να θεραπεύει τον ασθενή και όχι την ασθένεια, το όνομα της οποίας, δήλωνε, ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για τη θεραπεία.